We zijn alweer
twee weken verder en ons 2de festival is inmiddels alweer voorbij.
We hebben zo ontzettend veel gedaan! Het voelt alsof we een half jaar werk in
twee weken hebben gepropt….

Van tevoren en
tijdens het festival hebben Pepe en ik veel interviews voor kranten en tv
gegeven. De journalisten bleken vooral geïnteresseerd hoe ik als buitenlander
Mexico zie en ik kreeg regelmatig de vraag hoe de Nederlanders Mexico zien. Het
is waar dat wij eigenlijk alleen maar lezen in onze kranten hoe gewelddadig en
gevaarlijk Mexico is geworden. Ik vertel
dat wij eigenlijk alleen maar over die kant horen in Nederland maar zeg er
gelijk ook bij dat ik Mexico als heel anders ervaar. Inderdaad, de situatie is
moeilijk en er zijn belachelijk grote problemen met corruptie, armoede en
geweld, maar ik zie toch vooral een land met een enorme rijkdom aan cultuur,
gastronomie en mensen die heel hard werken aan een betere toekomst. Het is
daarom ontzettend frustrerend als dat harde werk gedwarsboomd wordt. Wij zijn
bijvoorbeeld een organisatie die volkomen los van de overheid functioneert. Er
zijn bijna geen organisaties die op eigen kracht evenementen organiseren omdat
bijna alles wordt gestuurd vanuit de overheid. Wij werken in een openbaar park
waar de workshops voor de kinderen plaatsvinden omdat we geen ruimte van de
gemeente hebben gekregen om in te werken en de ruimte van het lokale
jeugdorkestje te klein is. Dit is echter geen probleem, want op deze manier
komen zoveel mogelijk mensen in contact met onze programma’s. Tijdens de eerste
dag van ons festival kregen we echter al snel te maken met wat politieagenten
die moeilijk begonnen te doen over het feit dat dit evenement niet vanuit de
gemeente georganiseerd was. Na enig aandringen lieten ze ons met rust. De
volgende dag stond er een kritisch artikel in de lokale krant waarin werd
geschreven dat men (de gemeente) zich zou moeten schamen tegenover de
“buitenlanders” die hier iets positiefs proberen te doen.
Aan het einde van de
week presenteerden we samen met onze workshopleiders Carlos Jacques (muziek),
Nayelli Nava (theater) en de kinderen
een interactieve film gemaakt in het park en met live ritmische begeleiding van de
kinderen die speelden op hun zelfgemaakte instrumenten van gerecycled materiaal. Daarnaast vonden er ontmoetingen met psychologen voor de ouders en concerten plaats gegeven door een
muziektheatergroep voor kinderen en concerten gegeven door ons en andere
musici.

Het verbaast mij elke keer weer hoe succesvol het festival is. De concerten in de theaters
zitten altijd vol en met minstens 70 kinderen en hun ouders die dit jaar weer
deelnamen blijkt weer hoe ontzettend dankbaar dit werk is. We hebben dit jaar
met heel weinig geld, het festival is dit keer alleen maar gefinancierd door
particuliere donaties en door heel veel vrijwillige inzet, toch weer heel veel
kunnen doen. Door deze geweldige resultaten zijn we nog gemotiveerder om
volgend jaar een groter festival met meer musici en meer workshops op ook andere
plekken in de regio op te zetten.

Met enig
sentiment pak ik mijn koffer in die overigens zwaar overbeladen is door flessen
torito de cacahuate, een lokaal drankje waar o.a. alcohol gemaakt van suikerriet en pinda’s in verwerkt
is. Ik raad het IEDEREEN die een bezoek aan Veracruz aan het plannen is aan om een
torito’tje te drinken. Terwijl ik mezelf nog een glaasje torito inschenk pink
ik een traantje weg denkend aan alle mooie mensen die ik deze zomer heb
ontmoet. Ik denk aan Luz die werkt als nanny voor mijn schoonfamilie. Haar
Spaans is niet perfect aangezien haar moedertaal Nahuatl is en dat schept een
band; mijn Spaans is ook niet perfect. We komen erachter dat we dezelfde leeftijd hebben en ze vertelt dat ze uit een klein dorpje in de bergen komt. Haar
leven bestaat uit het heen en weer reizen tussen haar eigen familie en mijn
schoonfamilie. Ik probeer haar uit te leggen waar Holland ligt en ze verbaast zich erover dat Holland verder is dan Campeche. Campeche is een stad in Mexico die twee
provincies verderop ligt. Het blijkt lastig om uit te leggen hoever weg
Nederland is aan iemand die nooit de kans heeft gehad om naar school te gaan. Ze luistert aandachtig en samen lachen we om dit onbenullige onderwerp van gesprek. Ze
is mooi in al haar naïviteit. Voordat ik mijn laatste slokje neem denk ik nog
eenmaal aan Joaquina, een trotse travestiet die me langs de kant van een
weggetje ergens middenin Veracruz met hart en ziel haar mango’s en Malanga’s
(een soort aardappel) verkoopt. Dit waren inderdaad de lekkerste mango’s die ik
ooit in de warme stromende regen gegeten heb.

Morgen vertrekken we maar Mexico neem ik met me mee.