Pepe en ik zijn nu twee weken in Mexico en de
voorbereidingen schieten nu goed op. De jetlag is voorbij en ik zit nu niet om
6 uur ‘s ochtends te schrijven met alle spelfouten van dien…Vandaag was een belangrijke dag voor ons festival want we hebben veel dingen
geregeld. We hebben bijvoorbeeld een interessante Mexicaanse groep uitgenodigd
die muziek maakt op zelfgebouwde instrumenten, gemaakt van gerecycled materiaal
dat iedereen overal kan vinden. Zij gaan een workshop
instrumentenbouwen-en-leren-bespelen geven met een slotconcert als afsluiting.

Terwijl we alle details bespreken, hoe laat, waar, hoe
lang, waar verblijven ze, waar eten ze, wie komen nog meer, enzovoort
enzovoort, genieten we van een heerlijke espresso (gemaakt van koffiebonen die
hier groeien) in mijn favoriete café midden in het centrum van Orizaba: El
Palacio de Hierro (het ijzeren paleis). Vreemd om te bedenken dat dit ijzeren
paleis in 1891 stukje voor stukje overgehaald is vanuit Brussel en ik dus
koffie zit te drinken in mijn eigen buurland! Dit Brusselse gebouw heeft lang
gediend als gemeentehuis en functioneert nu als café en als VVV. Naast de
duizelingwekkend mooie kerken waar heel Mexico vol mee staat heeft Orizaba
best veel van dit soort koloniale gebouwen en interessante plekken te bieden
aan toeristen. Overal zie ik mensen werken
aan de wegen en zie ik kerken in de stijgers staan. Na wat rondvragen blijkt dat
de stad bezig is met het aanvragen van de titel “Pueblo Mágico” (magisch dorp).
Dit kan Orizaba op de kaart zitten en dus meer toeristen aantrekken. En die
toeristen brengen dan ook weer meer veiligheid met zich mee omdat Mexico zich
natuurlijk van zijn beste kant moet laten zien. Vooralsnog zie ik hier weinig
toeristen. Hopelijk gaat ons festival hierbij helpen!

Ik neem nog een slokje van mijn espresso en kijk naar het
bonte geheel voor me. Ik zie een stel innig zoenen terwijl vrouwen in kleurige
jurken voorbijlopen. Deze vrouwen komen uit dorpjes ver weg in de bergen en
komen hier dagelijks hun waar verkopen: mais, bloemen, meel voor tacos, bonen…
Ze spreken naast Spaans ook Nahuatl, de taal van hun voorouders. Mexico blijft
me intrigeren; het is een land met 62 erkende inheemse talen en culturen die
samen maar ook langs elkaar heen leven. Vaak hebben inheemse groepen
bijvoorbeeld hun eigen rechtssysteem apart van het algemene rechtssysteem dat
hier in Mexico geldt. Ik probeer te begrijpen wat ik voor me zie: een gezette
politieagent met een machinegeweer die druk in discussie is met een burger, een
paar dat zelfgemaakte meubeltjes aan voorbijgangers probeert te verkopen, een
man met 1 been die me blijft aanstaren tot ik zeg dat ik geen kleingeld heb,
een zakenman in pak die al bellend met z’n iphone 6 voorbijloopt, een klein
vervuild meisje dat ons kauwgom verkoopt, tuinmannen die in de brandende zon de
tuin rond het paleis en in het park prachtig bijhouden, mannen die op bankjes
rustig alles gadeslaan met in de verte kleine kioskjes met krantenkoppen over
“El Chapo” die ontsnapt is uit de meest zwaarbeveiligde gevangenis
van Mexico…Ik besef dat ik niet moet proberen te begrijpen wat er allemaal om
me heen gebeurt maar in plaats daarvan gewoon door moet gaan met gadeslaan. Net
zoals die mannetjes op die bankjes in het park.