Eindelijk ben ik weer op die voor mij zo vertrouwde
plek. Ik neem het landschap nog eens goed in me op: groene bergen, een blauwe
lucht met prachtige witte wolken, en achter die bergen steekt de top van de
vulkaan “El Pico de Orizaba” imposant boven alles uit. Ik ben net aangekomen in
Orizaba, een voor Mexicaanse begrippen kleine stad, waar ik me op mijn gemak en veilig voel met lieve schoonfamilie
en vrienden om mij heen. Het gevoel van gastvrijheid dat ik van deze mensen
krijg geeft een onwaarschijnlijk warm gevoel. Het is bijna niet voor te stellen
dat ditzelfde Mexico ook een heel andere kant heeft. Een kant waar
rivaliserende drugskartels vechten om de macht en waar je met een beetje pech
midden in een schietpartij tussen deze bendes terecht kan komen. Of die kant
waar een vriend van een vriend is doodgestoken doordat hij met het verkeerde
meisje uitging. Die jongen was pas 14. Dit zijn verhalen die hier aan de
keukentafel verteld worden tussen de veilige muren van thuis want op straat is
het beter om je mond te houden over dit soort thema’s.

Ik word wakker van het geluid van
zingende vogels en het vallen van de avocado’s van de boom naast mijn raam. Op
de achtergrond het oorverdovende geluid van auto’s en straatverkopers die al
lopend hun waar aanprijzen. PAAAAAN!!! TAMALEEEEES!! GAAAAS!!! Ik word pas
echt goed wakker als ik de goederentrein die door Orizaba rijdt hoor claxonneren,
als daar een decibelmeting aan zou worden gewaagd zou die ver boven de
Nederlandse decibelgrens uitkomen mijmer ik… Het is diezelfde trein waar
immigranten vanuit Nicaragua en Guatemala illegaal meereizen, al zittend op de
goederenwagons met het gevaar in slaap te vallen en van de trein te vallen. Ik
zie ze vaak lopen langs de rails, jongens van een jaar of 18 en zelfs kinderen
op zoek naar een beter en vooral veiliger leven in de Verenigde Staten. Vaak
als ze de grens bereiken worden ze in detentiecentra gestopt waarna ze weer
onverbiddelijk teruggestuurd worden.
Ik sta op neem een douche en ga aan de keukentafel
zitten waar ik me tegoed doe aan een stevig (en pittig!) maar overheerlijk ontbijt
met picaditas; kleine taco’s met chilisaus in de kleuren van de Mexicaanse vlag,
vers fruit en sinaasappelsap. Vandaag gaan we bespreken hoe ons festival er dit
keer uit gaat zien.

Het “2ndo Festival Internacional de la fundación
Sonoro” zal dit jaar plaats
vinden van 20 t/m 24 juli.